Cüzdan Bağlamak Başlangıçtır, Bitiş Değil
Web3’te cüzdan bağlama anı genelde kutlama sebebi sayılır. Ama gerçekte, bu sadece çok karışık bir yolculuğun ilk tıklamasıdır.
Cüzdanla giriş yaparsın. Ekran yenilenir. Teknik olarak “onboard” olmuşsundur. Ama şimdi ya boş bir sayfaya bakıyorsun ya da terimlerle dolu, ne işe yaradığını anlamadığın bir panele. Ve ne yapman gerektiğini bilmiyorsun.
Asıl sorun bu: Web3’ün onboarding aracına değil, onboarding katmanına ihtiyacı var.
Çünkü çoğu proje “wallet = kullanıcı” varsayımıyla hareket ediyor. Oysa bir cüzdan bağlantısı, sadece birinin geldiğini gösterir. Bu kişi uygulamayı anladı mı? Güvendi mi? Kalma niyeti var mı? Hiçbirini söylemez.
Web2 ürünleri bu sorunu rehberli onboarding ile çözdü. Notion, Duolingo, Figma gibi uygulamaları düşün. Kayıt olduğun anda sana neler yapabileceğini, nasıl fayda göreceğini ve sonraki adımı gösterirler.
Web3’teyse? “Connect Wallet” yazısı gelir… sonra sessizlik.
Buradaki eksik, teknik onboarding (uygulamaya erişim) ile duygusal onboarding (hoş karşılanmak, yönlendirilmek, motive olmak) arasındaki boşluktur. İşte bu aradaki katman eksik ve kullanıcı tutundurma oranlarının bu kadar düşük olmasının ana nedeni de bu.
Bazı projeler bu problemi çözmeye başladı. Layer3 ve Galxe, görevler ve ödül sistemleriyle kullanıcıyı aksiyonla eğitiyor. Ama bu sistemler genelde uygulamanın içinde değil, harici platformlarda yaşıyor.
Gerçek bir onboarding katmanı, uygulamanın içine yerleşmeli ve biri cüzdan bağladığı anda şu 3 soruyu yanıtlamalı:
- Burada ne yapabilirim?
- Neden umursamalıyım?
- İlk olarak neyi denemeliyim?
Bu katmanlar olmadan yeni kullanıcılar kaybolur. Ve eğer ilk iki dakikada kafaları karıştıysa, bir daha geri dönmezler.
Sonuç ne?
Onboarding’i bir buton olarak görmekten vazgeç. Meraktan güvene uzanan bir yolculuk olarak düşün. Çünkü Web3’te, birini içeri almak yeterli değil. Neden kalması gerektiğini de göstermen lazım.
